İçimizden Biri 19/02//2004

Dogum Hikayem

Eşimle 2000 yılının Haziran ayında tanıştık.Tanısmamızın 12. gününde eşim bana evlenme teklifi etti.Bende hemen kabul ettim ve doğum günüm olan 1 Eylül de evlendik.Daha sonra henuz 1 senelik evliyken cocuk sahibi olmaya karar verdik.Birkac denemeden sonra ben cocugumuzun olmadıgına karar verdim ve hemen doktorlara kosturdum.Aslinda biyolojik olarak hiçbir problemim olmamasına ragmen bu olayı kafamdan atamadıgım için cocugumuz olmuyordu.Bu arada bi suru testler yaptırıyordum.Ama en son rahim filmi cektirdikten sonra o kadar cok acı cekmistim ki gozum cocuk falan gormek istememişti.

Rahim filmini takip eden ay bir kez daha adet gordum ve ondan sonra mayıs ayında adetim gecikti ve beklenen ve istenen sonucu ogrenmiş olduk.Eşim ve ben havalarda ucuyorduk.Sanırım insan istediği zaman bir cocuk sahibi olmak dunyanın en guzel seyi oluyor.

Neyse ilk aylarda hamilelikle ilgili hiçbir sıkıntım sikayetim olmadı.Herkes midemin bulanıp bulanmadıgını basımın donup donmediğini soruyordu.Fakat bende hiçbir belirti yoktu.Bazen kendime soruyordum acaba gercekten hamilemiyim diye.Bu sırada doktorumuzla tanıstık.Daha ilk aydan ben dogumun nasıl olacagını bile sormustum doktoruma.Doktorumsa buyuk bir sabırla beni yanıtlıyordu.Doktora ilk gittiğimde hala supheliydim acaba ordamı diye.Ve ultrasonda onu ilk gorusum.Benim minik balıgım orada duruyordu işte.Daha sonra 8 haftalık iken doktora tekrar gittik.Doktor bize kalp atıslarını gosterdi.Bende duymak istediğimi soyledim.Fakat doktor kalp atıslarını duymak için cok erken oldugunu soyledi fakat ben ısrar ettim.Ve cocugum beni yanıltmadı ve küçücük kalbinin hızlı hızlı atışlarını duyduk.O saniyeden sonra cocuğumla aramda inanılmaz bir bağ oluştugunu hissettim.Ondan sonraki günlerde uyanık olduğum herzaman onu oksuyor onunla konuşuyordum.Ve günlüğüme onu ne kadar sevdiğimi yazıyordum.

Hamileliğimin 4.ayında bir oglumuz olacagını ogrendik.Ben bir kız cocuguna daha istekli gorunsemde esimin erkek cocuk olcagını duyunca verdiği tepkiler yuzunden bende cok sevindim.

Sanırım 6. ayda vajinamda bir sislik hissettim.Daha sonra bunun bartolin kisti oldugunu ogrendim.İlk zamanlarda bana hiç bir zararı dokunmayan bu kist daha sonra odem yaptı.İşim geregi devamlı ayakta duruyordum ve doktorumun soylediğine gore bebeginn baskısından dolayı oluyormus.10 gun kadar evde hiç kıpırdamadan yattım.Bu arada antibiyotik kullanmak zorunda kaldım.Bu da beni cok uzdu tabi.Daha sonra sislik biraz daha indi ve ben tekrar calısmaya basladım.İzine cıktıgım 34. haftada biraz daha rahatlamıstım ki bu seferde yegenim dogdugu için hastane ev arası yaptıgım kosturmalar sonucu bartolin kisti tekrar sisti ve beni yeniden yataga yatırdı.İşin kotu yanı artık ne agrı kesiciler nede antibiyotikler ise yaramıyordu.Bende doktoruma artık yalvarıyordum bir an once hamileliğim bitsin diye.Doktorum hamileliğim bitmeden hiçbirsey yapamayacagını soyluyordu.Her muaynede bende doktoruma tarihi one almak konusunda rica da bulunuyordum.40 haftanın dolması 29 ocak iken biz 24 ocak için randevu almıstık.Ama dayanılmayacak agrılarım devam ettiği için doktoruma en erken ne zaman olabilir dediğimde ayın 22sinde olabilecegini soylemişti.Ayın 22si geldiğinde hasteneye giderken yine cok agrım vardı.Hastanedekiler benim sancılarım tuttugunu saıyordu.

Odamıza yerlestik.Bana o kagıt elbiselerden giydirdiler.Ve beklemeye başladık.8:20 de doktorumuz geldi ve aileme neler yapacagını anlatıp beni yukarıda beklediğini soyleyerek gitti.Sanırım 5 dakika sonra hemsire gelerek beni yukarıya goturecegini soyledi.İşte en sonunda cocuguma kavusacaktım.Ama sanırım biraz korkuyordum.Sanki dokuz ay boyunca daha farklı birsey bekliyordum.Neyse en sonunda ameliyat masasına yattım.İgnelerim oldu.SAnırım yaklasık 25 -30 dakika sonra bebegimi getirdiler yanıma .Onunla opustuk ve onu goturduler.

Simdi 15gunluk anneyim.Cekilen butun zorluklara ragmen herseye degdigini dusunuyorum.Oglumu hergun daha fazla severek onu daha iyi anlayarak ve heranın tadını cıkartmaya calısıyorum.Hamileliğim boyunca sitedeki gebelik ve dogum hikayelerini okur aglardım.Umarım benim hikayemi okuyan arkadaslarda bundan sonrsa hep gulerler.Sevgiler.

İÇİMİZDEN BİRİ ARŞİVİNE GEÇMEK İÇİN TIKLAYIN